قربون دایی

مواظب خوشگلیاتون باشین

داش نیما

شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟"
استاد در جواب گفت:"به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی!"
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد: "چه آوردی؟"
و شاگرد با حسرت جواب داد: "هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."
استاد گفت: "عشق يعنی همين!"

شاگرد پرسيد: "پس ازدواج چيست؟"
استاد به سخن آمد که:" به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی!"
شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت. استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: "به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم."
استاد باز گفت: "ازدواج هم يعنی همين!!"

مواظب خوشگلیاتون باشین

قربون همگی تون

داش نیما

وحشت از عشق كه نه ترس ما فاصله هاست
وحشت از قصه كه ؛ نه ترس ما خاتمه ها ست
ترس بيهوده نداريم؛ صحبت از خاطره هاست
صحبت از كشتن نا خواسته عاطفه هاست
كوله باريست پر از هيچ كه بر شانه ماست
گله از دست كسي نيست
مقصر دل ديوونه ماست
ما سرانجام؛سرانجام گرفتيم به هيچ
راهي سفر به هيچستانيم
گله اي هست كه از خود داريم
چاره اي نيست اگر انسانيم
درد ما مرگ تفاهم؛غم ما كوچ محبت
غم ما از بي كسي مردن و رسوا شدنه
اينم از عاقبت عشق كه تنها شدنه.

مواظب خوشگلیاتون باشین

قربون همگی تون

داش نیما

پديده‌اي لوكس بنام اِكستازي

يكي از مشكلات و مفاسد روز جامعه ما كه اگر خطرش بيشتر از طلاق و فقر و دختران فراري و فحشاء و .... نباشد كمتر هم نيست ، دامي است كه جديداً براي جوانان گسترده‌اند . انگلي كه جديداً بين جوانها دارد شيوع پيدا مي‌كند و آنها را مي‌خنداند و مي‌ميراند . از ماده شيكي بنام اِكستازي كه براحتي جاي خود را .....

مواظب خوشگلیاتون باشین

قربون همگی تون

داش نیما

هر كس كه بداند و بداند كه بداند          اسب شــــرف از گـــنـبد دوار بـــرانـــد

هر كس كه بداند و نداند كه بداند          بــيـدارش نماييــــد كه او خـــفته نمـــاند

هر كس كه نداند و بداند كه نداند          لــنگان خرك خويش به مقصد برسانـــد

هر كس كه نداند و نداند كه نداند           در جهل مركب ابد الدهر بماند كه بماند

داش نیما

اگر رفتم تو يادم كن      اگر مردم تو خاكم كن      اگر ماندم در اين دنيا به مهر خود تو شادم كن ( ميخوام بميرم )

دعاي بعد از طلاق

پروردگارا آن دلبر شيرين كه سپردي به منش

از بس كه ننر بود سپردم به ننش

به سلامتي ديوار چون هر مرد و نا مردي بهش تكيه ميكنه

به سلامتي كلاغ نه بخاطر سياهيش بلكه بخاطر يك رنگيش

به سلامتي كرم خاكي نه بخاطر كرم بودنش بلكه بخاطر خاكي بودنش

به سلامتي گاو چون نگفت من گفت ما

و آخرش هم به سلامتي خودم كه دوست داشتن يادم نرفته

خوشا عشق و خوشا ناکامی عشق                     خوشا رسوایی و بدنامی عشق

خوشا بر جان من هر شام و هر روز                  همه درد و همه داغ و همه سوز

خوشا عاشق شدن اما جدایی                             خوشا عشق و نوای بی نوایی

خوشا در سوز عشق سوختنها                           میان شعله اش افروختنها

چو عاشق از نگارش کام گیرد                           چراغ آرزوهایش بمیرد

اگر لیلی میداد کام مجنون                                 کجا مشهور می شد نام مجنون

هزاران دل بحسرت خون شد از عشق                  یکی در این میان مجنون شد از عشق

در این آتش هرآنکس بیشتر سوخت                    چراغش در جهان بهتر برافروخت

نوای عشق در بی نوایی است                           بقای عشق و عاشق در جدایی است

توی این زندگی ساکت و سرد                                   یه روزی یه دلقکی اومد و رفت

مثل یه پرنده غریبه بود                                           از کنار بوم من پر زد و رفت

دلقکی که عشق من برای او                                    مثل اون بازی روی صحنه بود

اون منو برای قلبم نمی خواست                                او دری تازه بروی من گشود

من یه بازیچه شهر او                                            او تموم زندگی با تموم بازیهاش

یه بت چینی از او واسه خود ساخته بودم                    اونجوری که دل میگفت ساخته و پرداخته بودم

نشاط انگیز و ماتم زایی ای عشق                      عجب رسوا کن و رسوایی ای عشق

اگر دستت بکامی جرعه ریزد                            بــیــفــتــد مست دیگر برنخیزد

ترا یک فن نباشد ذوفنونی                                 بلای عقل و مبنای جنونی

ز تو در چشم ، دیوی ، حور گردد                        سیاهی در نظرها نور گردد

تو لیلی را بشهرت طاق کردی                            ز خوبی شهره آفاق کردی

اگر بر او نمک دادی تو دادی                             بدو خوی نیک دادی تو دادی

بشر خوشرنگ اگر کردی تو کردی                     دلش را سنگ اگر کردی تو کردی

به از لیلی فراوان بود در شهر                          تو او را کرده ای جانانه دهر

تو مجنون را به شهر افسانه بردی                     ز هجران زنی دیوانه کردی

تو او را ناله و اندوه دادی                                ز محنت سر به کوه و دشت دادی

چه دلهایی ز تو دریای خون شد                         چه سرها از تو صحرای جنون شد

به شیرین دلستانی یاد دادی                               و از آن فرهاد را بر باد دادی

سر و جان دلش جامی ز خون شد                       گران کوهی ز عشقش بی ستون شد

ز شیرین تلخ کردی کام فرهاد                            بلند آوازه کردی نام فرهاد

یکی را تو مراد دل رسانی                                 یکی را در غم و حسرت نشانی

یکی را همچو مشکل بر فروزی                          میان شعله هایش جان بسوزی

خوشا آنکس که جانش از تو سوزد                      چه شمعی پای تا سر برفروزد  

چه کسی ترا اینچنین دوست دارد ؟

چه کسی به اندازه من ترا میبوید ؟

البته دین و آئین من اجازه نمیدهد که بگویم ترا میپرستم ، اما اگر پرستش معشوق از گناهان نبود ترا میپرستیدم . من آنقدر ترا دوست دارم که :

میخوابم که ترا در خواب ببینم

                                    بیشتر میخوابم که ترا بیشتر در خواب ببینم

اگر بدانم که مردگان هم خواب میبینند ، میمیرم تا ترا همیشه در خواب ببینم

همه میخواهند در زندگی خود دوست بیابند . اما هرگز در این فکر نیستند که برای دیگران دوست باشند .

تو میآیی به بالینم ، ولی آندم که در خاکم                                 خوش آمد گویمت اما در آغوش کفن گویم

بردی دلم و من از تو آن میخواهم

                                    وز گمشده خــویش نشــان می خواهــم

سر مصرع هر بیت تو حرفی بردار

                                    هر چیز که شد من از تو آن می خواهم

بوسه مگر چیست فشار دو لب                                 اینکه گنه نیست چه روز و چه شب

کسی که خودکشی میکند در حقیقت بدبخت کننده خود را که خودش است یافته و برای انتقام او را میکشد !

تو سپیدی من سیاهم                                  خسته ای گم کرده راهم

تو به هرجا در پناهی                                  من به دنـیــا بی پنـاهــم

تو طــلــوع هر امیدی                                 مــن غــروبــی نا امیدم

تو سپید و دل سیـاهی                                 من سیاه و دل سـفـیــدم

گلی می میرد تا عشقی بوجود آید و پس از مدتها عشقی می میرد تا نهالی سبز گردد در اینصورت ای گل با طراوت و زیبا برای همیشه پژمرده و پرپر شو تا عشقها ابدی و جاودان باقی بمانند

به خاطر عشق گرانبهای خود مینویسم تا که شاید غم جدایی او را از یاد ببرم .

در شهری بنام دوستی رودی جاریست بنام محبت و این رود به راهواره ای میریزد بنام وفا که این راهواره نیز به سوی دریای پرتلاطمی جاریست به نام زندگی ...